Niezgodność między posiadaną płcią fizyczną a odczuciami psychicznymi, czyli transseksualizm, zdarza się u jednego na 30 tys. mężczyzn (typ M/K) i jednej na 100 tys. kobiet (typ K/M). Jak żyć, gdy płeć zewnętrzna, czyli ta, z którą wszyscy naokoło nas się identyfikują, nie zgadza się z poczuciem własnej tożsamości? I staje się niewyobrażalnym ciężarem i ograniczeniem? Robi się wtedy wszystko, by to zmienić.

Chłopczyca

Magda w dzieciństwie bawi się zawsze z chłopcami. Sama nie pamięta, że używa męskich form czasowników, a gdy ktoś obcy bierze ją za chłopczyka, z radością potwierdza. O tym przypominają jej po latach inni.

Mama karci ją, że nie potrafi zachowywać się jak kobieta. Jako nastolatka żyje całkowicie w świecie wyobraźni.

Przez pewien czas próbuje się przystosować. W liceum zdarza jej się ubierać mini i obcasy. Jest moment, kiedy myśli, że może jest lesbijką. To by wiele wyjaśniało. Nie wychodzi.

Myśli: „Jest pewien typ emocjonalności, którego kobiety-lesbijki oczekują, a której ja nie mogę dać.”

Później „schronieniem” jest rola chłopczycy.

Gdzieś około 25 roku życia zrozumie, że dłużej już nie może tej roli grać. Mniej więcej w tym czasie osiąga taki poziom depresji, że ma problemy z wyjściem z mieszkania. Zdaje sobie sprawę, że musi coś zrobić, bo będzie źle. 

Wtedy poznaje mieszkającą w Polsce Kanadyjkę, o bardzo „wolnościowym" podejściu do kwestii gender, czyli płci kulturowej. Ona podrzuca kilka książek. Magda zaczyna bardziej szczerze o sobie myśleć. To uwalnia.

Choć boi się, że ludzie, którzy ją znali wcześniej nie będą w stanie się „przestawić”, decyduje się na operację. Ma 27 lat, to ostatni moment na taki krok.

Dziś po 3 latach Kostek, bo takiego imienia używa, jest w trakcie zmiany płci. Cały proces wymaga intensywnego przyjmowania leków hormonalnych oraz trzech operacji: usunięciu biustu, macicy oraz dołączeniu członka. Każda z nich to osobna chirurgiczna operacja, po każdym etapie można się zatrzymać.

Kostek ma za sobą operację usunięcia biustu. Przeszedł ją dość ciężko. Długo trwało, nim mógł w pełni sprawnie funkcjonować.

Posted by ida_marzec, on 28-11-2008 09:26, 1. Film O Kostku jest film "Trans misja".   » Report this comment to administrator » Odpowiedz... Posted by Biały Kruk, on 27-01-2008 17:20, 2. Kika, nie szufladkuj Przed korektą płci padamy ofiarami takiej samej dyskryminacji - tylko mającej szerszy zasięg, bo nam odmawia się nawet własnych imion. Miło jest myśleć, że to się za parę lat skończy, podkreślać swoją płeć (także przez "jestem heteroseksualnym mężczyzną, nie lesbijką"). Niektórzy z nas chcą odciąć się od tego piekła. To wszystko jednak nie oznacza uważania się za kogoś lepszego. Oczywiście, homofobia wśród transów zdarza się tak samo jak transfobia wśród osób LGB i każdą, gdy się zechce, da się usprawiedliwić. Ale nie rozumiem tego i podobnie jak Ewador - uważam, że powinniśmy współpracować.   » Report this comment to administrator » Odpowiedz... Posted by Ewador, on 21-01-2008 14:59, 3. Ludzka głupota?? Nie rozumiem tej agresji z wypowiadających sie ludzi. Czy wy nie rozumiecie, że istnieją ludzie, którzy urodzili sie w złym ciele? I to nie jest nic złego. Bardzo współczuje tym osobom, bo przechodzą przez prawdziwe piekło. Mają o wiele gorzej niż homo. Wielki mam szacunek do tych ludzi co poddają sie operacji i chcą zawalczyć o szczęście,bo to jest dobre rozwiązanie. Choć niektórzy wybierają śmierć. Co do kwestii"nie łączcie trans z homo". Wszyscy jesteśmy równi. Powinniśmy sie łączyć, współpracować i działać aby coś osiągnąć..razem osiągnąć, a nie sie dzielić...różnić.   » Report this comment to administrator » Odpowiedz... Posted by kika, on 21-01-2008 09:23, 4. przestańcie łączyc trans z homo! Trans uważają się za "lepszych"-"normalnych" wystarczy im operacja i już staja po ciemnej stronie mocy, a środowiska homo walczą o ich prawa. Dajcie spokój niech sami sobie radzą skoro są tacy "NORMALNI". A Homo niech walczą o swoje sprawy!!!   » Report this comment to administrator » Odpowiedz... Posted by Lalka, on 08-01-2008 17:57, 5. do ojca Czy zastanowiłeś zanim napisałeś te pełne nienawiści słowa.  Współczuję Twoim dzieciom. Nie poznają przy Tobie słowa "tolerancja". Ja swoje dzieci wychowałam inaczej. Piszesz, że jesteś normalny. Kto dał Ci prawo oceny, co jest normalne, a co nie.  Mnie pewnie nazwałbyś normalną, bo nie mam wątpliwości dotyczących swojej płci, czy orientacji,  A jednak wcale nie czuję się bardziej normalna lub wartościowa niż moi przyjaciele transseksualiści, którzy borykają się z podobnymi problemami, jak te, poruszone w artykule.   » Report this comment to administrator » Odpowiedz...